ବାବା ଆମଟେ

ବାବା ଆମଟେ ଭାରତର ଜଣେ ମହାନ ସମାଜସେବୀ ତଥା ମାନବିକତାର ଅନନ୍ୟ ପ୍ରତୀକ ଥିଲେ, ଯିଏ ନିଜର ସମଗ୍ର ଜୀବନ କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସେବା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ସମାଜର ମୁଖ୍ୟ ସ୍ରୋତରେ ସାମିଲ କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଦେଇଥିଲେ। ୧୯୧୪ ମସିହା ଡିସେମ୍ବର ୨୬ ତାରିଖରେ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ୱାର୍ଦ୍ଧା ଜିଲ୍ଲା ଅନ୍ତର୍ଗତ ହିଙ୍ଗନଘାଟରେ ଏକ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ଜମିଦାର ପରିବାରରେ ସେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ପିଲାଦିନରୁ ସେ ସମସ୍ତ ବିଳାସବ୍ୟସନ ମଧ୍ୟରେ ବଢ଼ିଥିଲେ ସୁଦ୍ଧା ସମାଜରେ ପ୍ରଚଳିତ ଜାତିପ୍ରଥା ଏବଂ ଭେଦଭାବ ତାଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ବ୍ୟଥିତ କରୁଥିଲା। ସେ ଜଣେ ସଫଳ ଓକିଲ ଭାବେ ନିଜର ବୃତ୍ତିଗତ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଭାରତୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ସମୟରେ ଜେଲ୍ ଯାଇଥିବା ସଂଗ୍ରାମୀମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଓକିଲାତି କରୁଥିଲେ। ତେବେ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏକ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସେତେବେଳେ ଆସିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ଜଣେ କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୟନୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ; ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ଭୟ ହେଉଛି ରୋଗ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ମାରାତ୍ମକ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ ସେ ଓକିଲାତି ଛାଡ଼ି କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ସଂକଳ୍ପବଦ୍ଧ ହେଲେ। ୧୯୪୯ ମସିହାରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରପୁର ଜିଲ୍ଲାରେ 'ଆନନ୍ଦବନ' ନାମକ ଏକ ଆଶ୍ରମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଯାହା ଆଜି ହଜାର ହଜାର କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ଜୀବନର କେନ୍ଦ୍ର ପାଲଟିଛି। ବାବା ଆମଟେ କେବଳ କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ 'ନର୍ମଦା ବଞ୍ଚାଅ' ଆନ୍ଦୋଳନ ସହିତ ଜଡ଼ିତ ରହି ଜନଜାତିଙ୍କ ହକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲଢ଼େଇ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ନିସ୍ୱାର୍ଥପର ସେବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପଦ୍ମବିଭୂଷଣ, ମାଗସେସେ ପୁରସ୍କାର ଏବଂ ଗାନ୍ଧୀ ଶାନ୍ତି ପୁରସ୍କାର ଭଳି ଅନେକ ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଛି। ୨୦୦୮ ମସିହା ଫେବୃଆରୀ ୯ ତାରିଖରେ ୯୩ ବର୍ଷ ବୟସରେ ତାଙ୍କର ପରଲୋକ ଘଟିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମାନବ ସେବା ଓ ପ୍ରେମର ଯେଉଁ ଜ୍ୟୋତି ସେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଥିଲେ, ତାହା ଆଜି ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱବାସୀଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଛି ।