ବରଗଛ ଭୂତ
ଆଈମା କାହାଣୀରେ ଅନେକ ଏଭଳି ଶିକ୍ଷା ରହିଥାଏ ଯାହା ଆମକୁ ଜୀବନରେ ନଡରି ସବୁ କାମ କରିବାକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରିଥାଏ । ଏଥିରେ ଅନେକ ଭୂତ କାହାଣୀ ଏଭଳି ଥାଏ ଯାହା ଆମକୁ ଭୂତ ବୋଲି କିଛି କଥା ନାହିଁ ବୋଲି ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ । ସେହିଭଳି ଏକ କାହାଣୀ ହେଲା ବରଗଛ ଭୂତ ।
ନୀଳପୁର ଗାଁର ଶେଷ ମୁଣ୍ଡରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସେହି ଶତାବ୍ଦୀ ପୁରୁଣା ବିରାଟ ବରଗଛକୁ ନେଇ ସାରା ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ଅଜବ ଭୟର ବାତାବରଣ ସଦାସର୍ବଦା ରହିଥାଏ, କାରଣ ଗାଁର ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବୁଡ଼ିବା ମାତ୍ରେ ସେହି ଗଛର ଓହଳଗୁଡ଼ିକ ଭିତରୁ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ କଳା ଛାଇ ବାହାରି ଗାଁ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହେ । ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ ସେଠାରୁ କେହି ଜଣେ ଅତି ବିକଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିବାର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଭେ, ଯେଉଁଥିପାଇଁ ସଞ୍ଜ ନଇଁଲେ କୌଣସି ପିଲାଙ୍କୁ ସେହି ବାଟରେ ଯିବାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନା କରାଯାଇଥାଏ । ଚତୁର୍ଥ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢ଼ୁଥିବା ଦୁଇ ଚଗଲା ଓ କୌତୁହଳୀ ସାଙ୍ଗ ଟୁକୁଲୁ ଏବଂ ସୁମନ ପ୍ରତିଦିନ ସେମାନଙ୍କ ଆଈଙ୍କଠାରୁ ଏହି କାହାଣୀ ଶୁଣୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଅପେକ୍ଷା ସେହି ରହସ୍ୟକୁ ଜାଣିବାର ଜିଜ୍ଞାସା ଅଧିକ ଥିଲା। ତେଣୁ ସେମାନେ ମନେ ମନେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ । ଦିନେ ଏକ କୁହୁଡ଼ିଆ ଶୀତଦିନିଆ ଶନିବାର ରାତିରେ, ଯେତେବେଳେ ସାରା ଗାଁର ଲୋକମାନେ ଏକ ବଡ଼ ବାହାଘର ଭୋଜି ଖାଇବାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ସେହି ସୁଯୋଗ ଦେଖି ଟୁକୁଲୁ ଏବଂ ସୁମନ କାହାକୁ କିଛି ନକହି ଘରୁ ଚୁପ୍ଚାପ୍ ବାହାରି ପଡ଼ିଲେ। ହାତରେ ଦୁଇଟି ଟର୍ଚ୍ଚ ଲାଇଟ୍ ଧରି ଧୀରେ ଧୀରେ ସେହି ପୁରୁଣା ବରଗଛ ଆଡ଼କୁ ପାଦ ବଢ଼ାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଚାରିଆଡ଼େ ଘଞ୍ଚ କୁହୁଡ଼ି ଜମି ରହିଥିଲା, କାକର ଟୋପା ଗଛରୁ ଟପ୍ ଟପ୍ ହୋଇ ପଡୁଥିଲା । ତେବେ ହଠାତ୍ କେଉଁଠି ଏକ ପେଚା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ରାବି ଉଠିବାରୁ ଦୁଇ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଛାତି ଧଡ଼ଧଡ଼ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ଓ ସୁମନ ଡରରେ ଟୁକୁଲୁର ହାତକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲା। ଗଛ ମୂଳରେ ପହଞ୍ଚି ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଚାରିଆଡ଼କୁ ଟର୍ଚ୍ଚ ଆଲୁଅ ପକାଇ ଦେଖିଲେ, ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ଗଛର ମଗାଲ ଡାଳ ଭିତରୁ ଅତି ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାନ୍ଦଣା ଶବ୍ଦ "ଉଁ... ଉଁ... ଉଁ..." ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ କାନରେ ବାଜିଲା । ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଉପରୁ ଏକ ବିଶାଳ, ଲମ୍ବା କଳା ଛାଇ ଧୀରେ ଧୀରେ ଓହ୍ଲାଇବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯାହାର ମୁହଁ ନଥିଲେ ବି ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ଦୁଇଟି ଆଖି ଅଙ୍ଗାର ଭଳି ଲାଲ୍ ଦେଖାଯାଉଥିବାରୁ ଦୁଇ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଗୋଡ଼ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ସେମାନେ ସେଠାରୁ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବେଳେ ଟୁକୁଲୁ ନିଜ ସାହସ ସଞ୍ଚୟ କରି ତା’ ହାତରେ ଥିବା ଟର୍ଚ୍ଚର ସବୁ ଆଲୁଅ ଏକାସଙ୍ଗେ ସେହି କଳା ଛାଇ ଉପରକୁ ପକାଇଲା । ଆଲୁଅ ପଡ଼ିବା ମାତ୍ରେ ସେଠାରେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା, ତାହା ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭୟ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଦୂର ହୋଇଗଲା । କାରଣ ସେଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ଭୂତ ନଥିଲା, ବରଂ ଗାଁର ସରଳ ତଥା ମାନସିକ ସ୍ଥିତି ଠିକ୍ ନଥିବା ବିନ୍ଦୁ ମଉସା ଶୀତରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ କଳା କମ୍ବଳ ମୁଡ଼ି ହୋଇ ସେହି ବରଗଛ ଡାଳରେ ବସି ଶୀତରେ ଥୁରୁଥୁରୁ ହୋଇ ହୁଁ ହୁଁ ହୋଇ କାନ୍ଦୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଏକ ପାଚିଲା କଦଳୀର ଚୋପା ଟର୍ଚ୍ଚ ଆଲୁଅରେ ଲାଲ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହାକୁ ପିଲାମାନେ ଭୂତର ଲାଲ୍ ଆଖି ଭାବି ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ବିନ୍ଦୁ ମଉସା ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରି ନିଜ କମ୍ବଳ ଭିତରୁ ମୁହଁ ବାହାର କରି ହସିଦେଲେ । କହିଲେ ଯେ ଘରେ ପ୍ରବଳ ଶୀତ ହେବାରୁ ସେ କମ୍ବଳ ଧରି ଗଛ ଉପରକୁ ଶୋଇବାକୁ ଚାଲିଆସିଥିଲେ । ଯାହା ଶୁଣି ଟୁକୁଲୁ ଏବଂ ସୁମନ ପରସ୍ପରକୁ ଚାହିଁ ଜୋର୍ରେ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ସେହିଦିନଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ଅନ୍ଧାର ଓ ମନର ଭ୍ରମ ଯୋଗୁଁ ହିଁ ମଣିଷ ଭୟ ପାଇଥାଏ। ପ୍ରକୃତରେ ଭୂତ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଭବିଷ୍ୟତରେ କାହାକୁ ନକହି ରାତିରେ ଘରୁ ନବାହାରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଭିତରେ ଶପଥ ନେଇ ହସଖୁସିରେ ଗାଁ ଆଡ଼କୁ ଫେରିଗଲେ।
