ବୁଢ଼ୀ ଅସୁରୁଣୀ ଓ ସାତ ଭାଇ

ଆଈମା ଗପ ପେଡିରେ ଏଭଳି ଅନେକ ଗପ ରହିଥାଏ ଯାହା ଖୁବ ମନୋରଞ୍ଜନକାରୀ ହୋଇଥାଏ । ଏହି ଗପ ଗୁଡିକ ଶୁଣିବାକୁ ଖୁବ ମଜାଳିଆ ହୋଇଥାଏ ଯାହାଫଳରେ ପିଲାମାନେ ମୋବାଇଲ ଧରିବା ଭୁଲି ଯାଆଥାଆନ୍ତି । ସେହିଭଳି ଏକ ଗଳ୍ପ ହେଲା ବୁଢୀ ଅସୁରୁଣୀ ଓ ସାତ ଭାଇ ।

ଏହି ଗଳ୍ପରେ ଖୁବ ଚତ୍ମକାରଭାବେ କାହାଣୀକୁ ଚିତ୍ରଣ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ଖୁବ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଛି । କିଭଳି ଗୋଟିଏ ଅସୁରୁଣୀ ଓ ସାତଭାଇଙ୍କ ଭିତରେ ଲଢେଇ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ କିଭଳି ଅସୁରୁଣୀକୁ ସାତ ଭାଇ ହରାଇଥିଲେ ତାହା ଏଥିରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି । ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା କଣ ଏହାର ମୂଳ କାହାଣୀ । ଅନେକ ଦିନ ତଳର କଥା, ଗୋଟିଏ ଗାଁରେ ସାତ ଭାଇ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ମିଳିମିଶି ରହୁଥିଲେ ଏବଂ ଚାଷବାସ କରି ଚଳୁଥିଲେ। ସେହି ଗାଁ ପାଖ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବୁଢ଼ୀ ଅସୁରୁଣୀ ରହୁଥିଲା। ସେ ବହୁତ ମାୟାବୀ ଥିଲା ଏବଂ ମଣିଷ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲା। ଥରେ ସାତ ଭାଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ କାଠ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ବାଟ ହୁଡ଼ି ଗଲେ ଏବଂ ଫେରିବା ବେଳକୁ ସଞ୍ଜ ହୋଇଗଲା। ବୁଢ଼ୀ ଅସୁରୁଣୀଟି ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ବୃଦ୍ଧା ମଣିଷର ରୂପ ଧରି ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲା ଏବଂ କହିଲା, "ପୁଅମାନେ, ରାତି ହୋଇଗଲାଣି, ଏହି ଅନ୍ଧାରରେ ଘରକୁ ଯିବା ନିରାପଦ ନୁହେଁ। ଚାଲ ଆଜି ରାତିକ ପାଇଁ ମୋ କୁଡ଼ିଆରେ ରହିଯିବ।" ଅସୁରୁଣୀର ମାୟା ଜାଲରେ ପଡ଼ି ସାତ ଭାଇ ତା’ ସାଙ୍ଗରେ ଗଲେ। ଅସୁରୁଣୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଇ ଶୋଇବାକୁ କହିଲା। ସେ ଭାବିଥିଲା ଯେ ସାତ ଭାଇ ଶୋଇଗଲା ପରେ ସେ ଜଣକ ପରେ ଜଣକୁ ଖାଇଯିବ। କିନ୍ତୁ ସାନ ଭାଇଟି ବହୁତ ଚତୁର ଥିଲା। ତାକୁ ସେହି ବୁଢ଼ୀ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ ହେଉଥିଲା। ରାତିରେ ସମସ୍ତେ ଶୋଇଗଲା ପରେ ଅସୁରୁଣୀ ନିଜର ଅସଲ ରୂପ ଧରି ଆସିଲା ଏବଂ ତା’ର ଦାନ୍ତ ଘଷିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସାନ ଭାଇଟି ଶୋଇବାର ଅଭିନୟ କରୁଥିଲା ଏବଂ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେ ସବୁ ବୁଝିଗଲା। ସାନ ଭାଇ ସାହସ ସଞ୍ଚୟ କରି ତା’ର ଅନ୍ୟ ଛଅ ଭାଇଙ୍କୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଉଠାଇଲା। ସେମାନେ ଅତି ସତର୍କତାର ସହ କୁଡ଼ିଆରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। ଯିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଅସୁରୁଣୀର ମାୟା ଦର୍ପଣ ଏବଂ କିଛି କୁହୁକ ଜିନିଷ ଚୋରି କରି ନେଇ ଆସିଲେ। ଅସୁରୁଣୀ ଯେତେବେଳେ ଜାଣିଲା ଯେ ଶିକାର ଖସି ପଳାଇଛି, ସେ ଗର୍ଜନ କରି ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଗୋଡ଼ାଇଲା। ଅସୁରୁଣୀ ପ୍ରାୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲା। ସେତିକି ବେଳେ ସାନ ଭାଇ ସେହି କୁହୁକ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଫିଙ୍ଗିଲା, ଯେଉଁଥିରୁ ଏକ ବିରାଟ ନିଆଁର ପାଚେରୀ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଅସୁରୁଣୀ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଅଟକି ଗଲା, କିନ୍ତୁ ପୁଣି ସେ ସେହି ବାଟ ଦେଇ ଆସିଲା। ଏହାପରେ ସାନ ଭାଇ ଆଉ ଏକ କୁହୁକ ଜିନିଷ ଫିଙ୍ଗିଲା, ଯେଉଁଥିରୁ ଏକ ବିରାଟ ସମୁଦ୍ର ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଅସୁରୁଣୀ ସେହି ପାଣି ପାରି ହୋଇ ପାରିଲା ନାହିଁ ଏବଂ ସେହି ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ି ପ୍ରାଣ ହରାଇଲା। ସାତ ଭାଇ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରି ଆସିଲେ ଏବଂ ସେହି ଦିନଠାରୁ ସେହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଶାନ୍ତି ଫେରି ଆସିଲା। ତେଣୁ ସବୁବେଳେ ଛଳ କରିବା ଦ୍ବାରା ନିଜର ହିଁ କ୍ଷତି ହୋଇଥାଏ । ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସବୁବେଳେ ଦଣ୍ଡ ପାଇଥାଆନ୍ତି ବୋଲି ଏହି ଗଳ୍ପ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ ।