ବୁଦ୍ଧି ହିଁ ଶକ୍ତି

ଆଇମା କାହାଣୀରେ ଅନେକ ନୀତିଶିକ୍ଷା କାହାଣୀ ରହିଥାଏ, ଯାହା ଆମକୁ ଜୀବନରେ ଆସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଜଟିଳ ପରିସ୍ଥିତିକୁ କିଭଳି ମୁକାବିଲା କରିବ ସେନେଇ ସତର୍କ କରାଇଥାଏ । ସେହିଭଳି ଏକ କାହାଣୀ ହେଲା ବୁଦ୍ଧି ହିଁ ଶକ୍ତି ।

ପ୍ରକୃତିର ଅପରୂପ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସବୁଜିମା ଘେରା ପାହାଡ଼ମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏକ ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟ । ଏହି ଜଙ୍ଗଲର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି କୋଣ ଅନୁକୋଣରେ ପ୍ରକୃତିର ଅଜସ୍ର ସମ୍ଭାର ଭରି ରହିଥିଲା ଏହି ଶାନ୍ତ ଓ ମନୋରମ ପରିବେଶରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପଶୁପକ୍ଷୀ ମିଳିମିଶି ବସବାସ କରୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଥିଲା ଏକ ସରଳ, ପରିଶ୍ରମୀ  ଛେଳି । ଏହି ଛେଳିଟି ପ୍ରତିଦିନ ଜଙ୍ଗଲର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନକୁ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ବାହାରି ପଡ଼ୁଥିଲା । ଜଙ୍ଗଲର ବିସ୍ତୃତ ଉପତ୍ୟକା ଓ ପାହାଡ଼ ପାଦଦେଶରେ ଗଜା ହୋଇଥିବା କଅଁଳ, ସବୁଜ ଘାସ ସନ୍ଧାନ କରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖାଇବା ଥିଲା ତା’ର ଦିନକର ମୁଖ୍ୟ କାମ । ସେ କାହାରିକୁ କୌଣସି କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଉ ନଥିଲା ଏବଂ ନିଜର ଏହି ଛୋଟ ସଂସାର ଭିତରେ ବେଶ୍ ଆନନ୍ଦରେ ଦିନ କାଟୁଥିଲା । ସେହି ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲର ଅପରପାର୍ଶ୍ୱରେ ଏକ ବିପଜ୍ଜନକ ଓ ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାରମୟ ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ ରହିଥିଲା, ଯାହାକି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଗର୍ବୀ ବାଘର ଆବାସସ୍ଥଳୀ ଥିଲା । ବାଘଟି ସବୁବେଳେ ନିଜର ଶାରୀରିକ ବଳ ଏବଂ ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ ସ୍ୱଭାବକୁ ନେଇ ଅହଙ୍କାର କରୁଥିଲା ।  ତେଣୁ ସେ କୌଣସି କାରଣ ନଥାଇ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରାଉଥିଲା ଏପରି ଏକ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଦିନକର ଘଟଣା । ସେଦିନ ଦିନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଖର ଥିଲେ ଏବଂ ଗ୍ରୀଷ୍ମଋତୁର ତାତି ସବୁଆଡ଼େ ଅନୁଭୂତ ହେଉଥିଲା । ଛେଳିଟି ସେଦିନ ସାଧାରଣ ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କିଛି ଅଧିକ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲା । ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଓ ସତେଜ ଘାସର ସନ୍ଧାନରେ ସେ ଜଙ୍ଗଲର ଏକ ଏପରି ଅଞ୍ଚଳରେ ପହଞ୍ଚିଗ ଲା, ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଛାଟିଆ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଥିଲା । ସେଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ପଥର ଏବଂ ଘଞ୍ଚ ଝାଉଁ ବଣ ରହିଥିଲା । ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ, ସେହି ବାଘଟି ମଧ୍ୟ ଶିକାର ଖୋଜୁଖୋଜୁ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସି ପହଞ୍ଚିଥିଲା । ଛେଳିକୁ ଦେଖି ସେ ମନେ ମନେ ଭାବିଲା ଯେ ଆଜି ବିନା କୌଣସି ପରିଶ୍ରମରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଶିକାର ତା’ର ହାତରେ ଲାଗିଯାଇଛି । ବାଘଟି ନିଜର ଲମ୍ବା ନଖଗୁଡ଼ିକୁ ମାଟିରେ ଘସି ଏକ କର୍କଶ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କରି କହିଲା, “ଆରେ ମୂର୍ଖ ଛେଳି! ଆଜି ତୋର ଆୟୁଷ ସରିଯାଇଛି ।

ମାତ୍ର ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରାଣାନ୍ତକ ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ଚତୁର ଛେଳିଟି ଆଦୌ ହତାଶ ହେଲା ନାହିଁ । ସେ ଜାଣିଥିଲା ଯେ ଏହି ବିଶାଳକାୟ ଓ କ୍ରୁର ବାଘ ସହିତ ସିଧାସଳଖ ଶାରୀରିକ ବଳରେ ଲଢ଼ିବା କିମ୍ବା ତା’ ଆଗରୁ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇବା ଅସମ୍ଭବ, କାରଣ ବାଘର ଗତି ତା’ ଅପେକ୍ଷା ବହୁତ ଅଧିକ ଥିଲା ।  ସେ ମନେ ମନେ ଭାବିଲା ଯେ ଯେତେବେଳେ ଶାରୀରିକ ଶକ୍ତି କାମ କରେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧି ଓ ମାନସିକ ସ୍ଥିରତା ହିଁ ଏକମାତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ କାମ କରିଥାଏ । ଛେଳିଟି କୌଣସି ପ୍ରକାରର କାତରତା ନ ଦେଖାଇ, ବରଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସର ସହିତ ସିଧା ହୋଇ ଠିଆ ହେଲା । ସେ ବାଘର ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶାଇ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତ, ଗମ୍ଭୀର ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସ୍ୱରରେ କହିଲା ମୋତେ ମାରିବା ପୂର୍ବରୁ ଦୟାକରି ମୋର ଏହି ଗୋଟିଏ କଥା ଶୁଣିନିଅନ୍ତୁ । ଆଜି ସକାଳେ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟରେ ପାହାଡ଼ର ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚତମ ଶିଖରକୁ ଯାଇଥିଲି, ସେଠାରେ ମୋତେ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅଲୌକିକ ଜଡ଼ିବୁଟି ମିଳିଥିଲା । ସେହି ଜଡ଼ିବୁଟିର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏତେ ଅଧିକ ଯେ ତାହାକୁ ସେବନ କଲେ ଶରୀର ଅତି ବିଷାକ୍ତ ହୋଇଯାଏ । ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋର ସମଗ୍ର ଶରୀର ସେହି ପ୍ରାଣଘାତୀ ବିଷରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି । ଯଦି ଆପଣ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋତେ ମାରି ଖାଇବେ, ତେବେ ମୋ ଦେହର ବିଷ ଆପଣଙ୍କ ରକ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କରିବ ଏବଂ ଆଜି ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଆପଣଙ୍କର ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିବ । ମୁଁ ଜାଣେ ଆପଣ ଏହି ଜଙ୍ଗଲର ରାଜା, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କର ଏହି ସୁନ୍ଦର ଜୀବନ ଏଭଳି ଏକ ବିଷାକ୍ତ ଶିକାର ପାଇଁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଉ, ତାହା ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ ।

ବାଘଟି ଏପରି ଏକ ଅଜବ, ଅକଳ୍ପନୀୟ ଓ ଗମ୍ଭୀର କଥା କେବେହେଁ ଶୁଣି ନଥିଲା। ସେ କିଛି ମିନିଟ୍ ପାଇଁ ଚୁପ ହୋଇଗଲା । ବାଘଟି ମନେ ମନେ ବିଚାର କଲା ଯେ, ଯଦି ଏହି ଛୋଟ ଛେଳି କଥା ସତ ହୋଇଥାଏ, ତେବେ ତା’ର ଜୀବନ ବିପଦରେ ପଡ଼ିଯିବ। ଛେଳିଟି ସୁଯୋଗ ବୁଝି ଆହୁରି ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସର ସହିତ କହିଲା, “ଯଦି ଆପଣଙ୍କର ମୋ କଥା ଉପରେ ସନ୍ଦେହ ଅଛି, ତେବେ ଆସନ୍ତୁ, ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ଏହି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳର ପୋଖରୀ ପାଖକୁ ଯିବା । ସେଠାରେ ଜଳରେ ମୋର ପ୍ରତିଫଳନ ଦେଖନ୍ତୁ । ମୋ ଦେହରୁ ଯେଉଁ ଅଲୌକିକ ରଙ୍ଗୀନ ଆଲୋକ ବାହାରୁଛି, ତାହାହିଁ ସେହି ବିଷର ପ୍ରମାଣ ।” ଏହି ସମୟରେ ବାଘଟି ଭାବନାରେ ବୁଡିଗଲା ଏବଂ ଏହାର ଫାଇଦା ନେଇ ଛେଳିଟି ଡିଆଁ ମାରି ଚାଲିଗଲା । ତେଣୁ ଛେଳିର ବୁଦ୍ଧି ହିଁ ତାର ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇଲା ।