ପରିଶ୍ରମୀ ପିମ୍ପୁଡି

ଆଈ ମାଆମାନଙ୍କ କାହାଣୀ ପେଡିରେ ଅନେକ କାହାଣୀ ଆମକୁ ପିଲାଦିନୁ ପରିଶ୍ରମ କରିବାକୁ ଶିଖାଇଥାଏ । ଏହି କାହାଣୀ ଗୁଡିକ ଜୀବନରେ ପରିଶ୍ରମର ମୂଲ୍ୟକଣ ଖୁବ ସହଜ ଓ ସରଳ ଭାବେ ଆମକୁ ବୁଝାଇଥାଏ । ସେହିଭଳି ଏକ କାହାଣୀ ହେଲା ପରିଶ୍ରମୀ ପିମ୍ପୁଡି, ଆସନ୍ତୁ ପଢିବା କଣ ଏହାର ବିଷୟ ବସ୍ତୁ ।

ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଉପତ୍ୟକାରେ ଏକ ବିଶାଳ ସବୁଜ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା । ସେହି ଜଙ୍ଗଲର ଏକ ପୁରୁଣା ଗଛ ମୂଳରେ ଏକ ପରିଶ୍ରମୀ ପିମ୍ପୁଡ଼ି ପରିବାର ସହ ରହୁଥିଲା । ସେହି ଗଛର ଏକ ଶାଖାରେ ଗୋଟିଏ ଅତି ଅଳସୁଆ ଝିଣ୍ଟିକା ମଧ୍ୟ ବାସ କରୁଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ବସନ୍ତ ଓ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁ ଆସିଲା, ଚାରିଆଡ଼େ ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଫୁଟିଲା ଏବଂ ପ୍ରଚୁର ଫଳ ଓ ଶସ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭରିଗଲା । ପିମ୍ପୁଡ଼ିଟି ଜାଣିଥିଲା ଯେ ଏହି ସୁଖର ସମୟ ଅଳ୍ପ ଦିନର, କାରଣ ସାମ୍ନାରେ କଠିନ ବର୍ଷା ଓ ଶୀତ ଋତୁ ଆସିବାକୁ ଅଛି। ତେଣୁ ସେ ଭୀଷଣ ଖରାରେ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ରାମ ନନେଇ ଦିନରାତି ଜଙ୍ଗଲରୁ ଶସ୍ୟ ଦାନା ସଂଗ୍ରହ କରି ନିଜ ଗାତ ଭିତରେ ସଞ୍ଚୟ କରିବାରେ ଲାଗିପଡ଼ିଥିଲା । ସେ ନିଜ ଓଜନଠାରୁ ଅଧିକ ଭାର ବୋହି ଅତି କଷ୍ଟରେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଦାନା ସାଉଁଟୁଥିଲା। ଅନ୍ୟପଟେ, ଝିଣ୍ଟିକାଟି ଅତି ଆରାମରେ ଦିନ କାଟୁଥିଲା । ସେ ଗଛର ଶୀତଳ ଛାଇରେ ବସି ଗୀତ ଗାଉଥିଲା ଏବଂ ମନଇଚ୍ଛା ଏପଟ ସେପଟ ଡେଇଁ ଖେଳୁଥିଲା । ଯେତେବେଳେ ସେ ପିମ୍ପୁଡ଼ିକୁ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରୁଥିବାର ଦେଖୁଥିଲା, ସେ ତାକୁ ପରିହାସ କରି କହୁଥିଲା, "ଆରେ ମୂର୍ଖ ପିମ୍ପୁଡ଼ି ! ଏତେ ସୁନ୍ଦର ପାଗ ହୋଇଛି, ତୁମେ କାହିଁକି  ଖଟୁଛ? ଆସ, ମୋ ସହ ମିଶି ଗୀତ ଗାଅ ଏବଂ ଜୀବନର ମଜା ନିଅ। ଖାଦ୍ୟ ତ ଚାରିଆଡ଼େ ଅଛି, ପରେ ସାଉଁଟିବା ପାଇଁ ବହୁତ ସମୟ ମିଳିବ ।" ପିମ୍ପୁଡ଼ିଟି ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହ ଉତ୍ତର ଦେଉଥିଲା, "ବନ୍ଧୁ, ଏବେ ସଞ୍ଚୟ କରିବାର ସମୟ। ଯଦି ଆଜି ଆମେ କଷ୍ଟ ନକରିବା, ତେବେ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବା ଦୁର୍ଦ୍ଦିନରେ ଆମକୁ ଅନାହାରରେ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ।" କିନ୍ତୁ ଅଭିମାନୀ ଝିଣ୍ଟିକା ତା' କଥାକୁ ହସରେ ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଥିଲା। ସମୟର ଚକ୍ର ବୁଲିଲା ଏବଂ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ବିଦାୟ ନେଲା । ଆକାଶରେ କଳାହାଣ୍ଡିଆ ମେଘ ଘୋଟି ଆସିଲା ଏବଂ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ଦିନରାତି ବର୍ଷା ଯୋଗୁଁ ଜଙ୍ଗଲର ସମସ୍ତ ନାଳ ଜଳମଗ୍ନ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ଶସ୍ୟ କ୍ଷେତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା । ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ବାହାରକୁ ଯିବା ଅସମ୍ଭବ ହୋଇପଡ଼ିଲା । ଏବେ ଝିଣ୍ଟିକାର ଗୀତ ଗାଇବା ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା  । ସେ ଭୋକରେ ଆତୁର ହୋଇ ଏଠିସେଠି ଘୂରି ବୁଲିଲା, କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଦାନା ବି ତାକୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ । ଅନ୍ୟପଟେ, ପିମ୍ପୁଡ଼ିଟି ନିଜ ଗାତ ଭିତରେ ବହୁତ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲା । ତା' ପାଖରେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ପରିମାଣର ଖାଦ୍ୟ ସଞ୍ଚିତ ହୋଇ ରହିଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ନିଜ ପରିବାର ସହ ଆରାମରେ ବସି ଭୋଜନ କରୁଥିଲା । ଶେଷରେ ଅସହାୟ ଓ ଦୁର୍ବଳ ଝିଣ୍ଟିକାଟି ଥରି ଥରି ପିମ୍ପୁଡ଼ି ପାଖକୁ ଗଲା ଏବଂ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କିଛି ଖାଦ୍ୟ ମାଗିଲା । ସେ କହିଲା, "ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦିଅ ବନ୍ଧୁ! ମୁଁ ଯଦି ତୁମ କଥା ମାନି ସମୟ ଥାଉ ଥାଉ ପରିଶ୍ରମ କରିଥାନ୍ତି, ତେବେ ଆଜି ମୋର ଏହି ଅବସ୍ଥା ହୋଇନଥାନ୍ତା ।" ପିମ୍ପୁଡ଼ିଟି ଜଣେ ଭଲ ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ତାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲା ଏବଂ ବୁଝାଇ କହିଲା, "ମନେରଖ, ଆଜିର ପରିଶ୍ରମ ହିଁ ଆସନ୍ତାକାଲିର ସୁରକ୍ଷା ।" ଝିଣ୍ଟିକାଟି ନିଜର ଭୁଲ୍ ବୁଝିପାରିଲା ଏବଂ ସେଦିନଠାରୁ ଆଳସ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ସମୟର ସଦୁପଯୋଗ କରିବାକୁ ଶିଖିଲା । ଆଳସ୍ୟ ମଣିଷର ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ ଏବଂ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ହିଁ ସଫଳତାର ମୂଳମନ୍ତ୍ର। ଯିଏ ସୁଖ ସମୟରେ ପରିଶ୍ରମ କରେ, ସେ ଦୁଃଖ ସମୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶାନ୍ତିରେ ରହେବୋଲି ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ ।