ଲୋଭୀ ଭାଇ

ଲୋଭୀ ଭାଇ
Ipsita Picture
By: Ipsita
Published On

 

ଆଇ ମା ପେଡିରେ ଥିବା ନୀତିଶିକ୍ଷା ଗପ ସବୁବେଳେ ଆମକୁ ଜୀବନରେ ଆଗକୁ ଯିବାକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ । ଜୀବନରେ କିଭଳି ଅନ୍ୟର ଅନିଷ୍ଟ ନକରି ସୁରୁଖୁରୁରେ ଆଗକୁ ବଢିହେବ ସେନେଇ ଏହି ଗପ ମାନଙ୍କରୁ ଶିକ୍ଷା ମିଳିଥାଏ ।

ଗୋଟିଏ ଗାଁରେ ଦୁଇ ଭାଇ ରହୁଥିଲେ । ବଡ଼ ଭାଇର ନାଁ ଥିଲା ବିନୋଦ ଏବଂ ସାନ ଭାଇର ନାଁ ଥିଲା ସୁନୀଲ। ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ସ୍ୱଭାବରେ ଆକାଶ ପାତାଳ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଥିଲା । ସୁନୀଲ ଥିଲା ଅତି ଭଦ୍ର, ପରିଶ୍ରମୀ ଏବଂ ସଚ୍ଚୋଟ । ଯାହା ରୋଜଗାର କରୁଥିଲା, ସେଥିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହି ପରିବାର ଚଳାଉଥିଲା । ମାତ୍ର ବଡ଼ ଭାଇ ବିନୋଦ ଥିଲା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲୋଭୀ ଏବଂ ଅଳସୁଆ । ସେ ସବୁବେଳେ କମ୍ ପରିଶ୍ରମରେ କିପରି ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ଧନ, ସୁନା ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷ ପାଇବ, ସେହି ଚିନ୍ତାରେ ରାତିଦିନ ଏକ କରିଦେଉଥିଲା । ବିନୋଦର ଏହି ଅତ୍ୟଧିକ ଲୋଭ ଯୋଗୁଁ ଘରେ ପ୍ରତିଦିନ ଅଶାନ୍ତି ଲାଗି ରହୁଥିଲା । ଦିନେ ଗ୍ରାମର ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ସାଧୁ ସେହି ଗାଁକୁ ଆସିଲେ । ସେ ସୁନୀଲର ସଚ୍ଚୋଟତା ଏବଂ ସେବାଭାବ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ । ସାଧୁଜଣକ ସୁନୀଲକୁ ଗୋଟିଏ ଚମତ୍କାର ମାଳି ଦେଇ କହିଲେ, "ବତ୍ସ! ଏହା ଏକ ଯାଦୁକରୀ ମାଳି । ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହି ମାଳିକୁ ଧରି ଭଲ କାମ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମର ସେହି ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ । କିନ୍ତୁ ମନେ ରଖିବ, ଲୋଭର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଏହାର ଦୁରୁପଯୋଗ କଲେ ଏହାର ପ୍ରଭାବ ଓଲଟା ହୋଇଯିବ ।" ସୁନୀଲ ସେହି ମାଳିଟିକୁ ଆଣି ଘରେ ରଖିଲା ଏବଂ ସଚ୍ଚୋଟତାର ସହ ନିଜ ପରିବାରର ଛୋଟମୋଟ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କଲା। ମାତ୍ର କିଛିଦିନ ପରେ ବିନୋଦ କୌଣସି ସୂତ୍ରରୁ ଏହି ଯାଦୁକରୀ ମାଳି କଥା ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲା । ତା'ର ଲୋଭୀ ମନରେ ପାଗଳାମୀ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା । ସେ ଭାବିଲା, "ଏହି ମାଳି ଯଦି ମୋ ପାଖରେ ରହିବ, ତେବେ ମୁଁ ସମଗ୍ର ଗାଁର ସବୁଠାରୁ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ହୋଇଯିବି । ମୋତେ ଆଉ କେବେ କାମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ ।" ଏକଦା ରାତିରେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଶୋଇଥିଲେ, ବିନୋଦ ଚୁପଚାପ ଯାଇ ସେହି ଯାଦୁକରୀ ମାଳିଟିକୁ ଚୋରି କରି ନିଜ ପାଖରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଲା । ପରଦିନ ସକାଳେ ସେ ମାଳିକୁ ହାତରେ ଧରି ଚିତ୍କାର କରି କହିବାକୁ ଲାଗିଲା "ମୋତେ ଗୋଟିଏ ସୁନା ରଥ ଦରକାର, ମୋତେ ପାହାଡ଼ ପରି ଧନସମ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ମହଲ ଦରକାର!" ତା'ର ଇଚ୍ଛା ମାତ୍ରେ ସେଠାରେ ସୁନା ଏବଂ ଧନର ପାହାଡ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ବିନୋଦର ଖୁସିର ସୀମା ରହିଲା ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ଲୋଭ ଏପରି ଏକ ବ୍ୟାଧି, ଯାହା ଯେତିକି ମିଳେ ସେତିକି ବଢ଼ିଥାଏ । ବିନୋଦର ଲୋଭ ଆହୁରି ବଢ଼ିଗଲା । ସେ ପୁଣି ଥରେ ଆହୁରି ଅଧିକ ଧନ ଏବଂ ରାଜମହଲ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଭବନ ମାଗିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଶେଷରେ, ସାଧୁଙ୍କ ଚେତାବନୀ ଅନୁଯାୟୀ, ଯାଦୁକରୀ ମାଳିର ଶକ୍ତି ଓଲଟା କାମ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ବିନୋଦ ଯେତେ ଅଧିକ ଧନ ମାଗିଲା, ସେତେ ଅଧିକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଘଟିଲା । ତା'ର ସମସ୍ତ ସୁନା, ରୂପା ଏବଂ ମହଲ ମିନିଟକ ଭିତରେ ପାଉଁଶ ଏବଂ ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା । ଏପରିକି ଲୋଭର ଅତିମାତ୍ରା ଯୋଗୁଁ ସେ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ପାଖରେ ଥିଲା, ତାହା ମଧ୍ୟ ହରାଇ ବସିଲା । ସକାଳ ହେଲା ବେଳକୁ ବିନୋଦ ଦେଖିଲା ଯେ ତା'ର ସବୁକିଛି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି ଏବଂ ସେ ପୁଣି ପୂର୍ବପରି ଖାଲି ହାତରେ ରହିଯାଇଛି । ତା'ର ଭୁଲ୍ ସେ ବୁଝିପାରିଲା, କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳକୁ ବହୁତ ଡେରି ହୋଇସାରିଥିଲା । ଏହି କାହାଣୀ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ, "ଲୋଭ ପାପ, ପାପର ମୃତ୍ୟୁ" । ଜୀବନରେ ପରିଶ୍ରମ ଏବଂ ସଚ୍ଚୋଟତା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଧନ। ଅତ୍ୟଧିକ ଲୋଭ ମଣିଷକୁ ସର୍ବସ୍ୱାନ୍ତ କରିଦେଇଥାଏ ।

Tags: