ବୁଦ୍ଧିଆ କାଉ

ଆଈ ମା କାହାଣୀରେ ଖୁବ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଛୋଟଛୋଟ କଥାକୁ ବୁଝା ଯାଇଥାଏ । ଯାହା ଆମକୁ ଜୀବନର ଖୁବ ବଡବଡ କଥାକୁ କାହାଣୀ ମାଧ୍ୟମରେ ବୁଝାଇଥାଏ । ଏହା ପିଲାଙ୍କର ମନୋରଞ୍ଜନ କରିବା ସହ ବୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ବଢାଇଥାଏ ।

ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଓ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ । ସେହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଆମ୍ବଗଛ ଉପରେ ‘କାଲୁ’ ନାମକ ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ କାଉ ରହୁଥିଲା। ସେହି ଗଛ ତଳେ ‘ଜଗୁ’ ନାମକ ଏକ ଭାରି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ବଳବାନ୍ ମାଙ୍କଡ଼ ମଧ୍ୟ ରହୁଥିଲା । ଜଗୁ ମାଙ୍କଡ଼ ନିଜ ଶରୀରର ବଳକୁ ନେଇ ଭାରି ଗର୍ବ କରୁଥିଲା। ସେ ଜଙ୍ଗଲର ଅନ୍ୟ ଛୋଟ ଛୋଟ ଚଢ଼େଇ ଓ ଜୀବଜନ୍ତୁଙ୍କୁ ସଦାବେଳେ ହଇରାଣ କରୁଥିଲା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଛଡ଼ାଇ ଖାଇଦେଉଥିଲା। ଦିନକର କଥା, କାଲୁ କାଉ ସକାଳୁ ଆହାର ଖୋଜିବାକୁ ବାହାରିଗଲା । ବହୁତ ଖୋଜାଖୋଜି କରିବା ପରେ ତାକୁ ଗୋଟିଏ ଗାଁ ପାଖ ବଗିଚାରୁ ଏକ ବଢ଼ିଆ, ପାଚିଲା ଓ ମିଠା କଦଳୀଟିଏ ମିଳିଲା। କାଉଟି ଭାରି ଖୁସି ହୋଇ ସେହି କଦଳୀଟିକୁ ନିଜ ଥଣ୍ଟରେ ଉଠାଇ ଆଣି ନିଜ ଗଛ ଡାଳରେ ବସିଲା । ସେ ଭାବିଲା, "ଆଜି ବହୁତ ଦିନ ପରେ ଏତେ ମିଠା କଦଳୀଟିଏ ମିଳିଛି, ଏହାକୁ ଶାନ୍ତିରେ ବସି ଖାଇବି ।" ସେହି ସମୟରେ ତଳେ ବସିଥିବା ଜଗୁ ମାଙ୍କଡ଼ର ନଜର କାଉର କଦଳୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲା। ପାଚିଲା କଦଳୀଟିକୁ ଦେଖି ମାଙ୍କଡ଼ ପାଟିରୁ ଲାଳ ବୋହିଗଲା । ସେ ମନେ ମନେ ଭାବିଲା, "ଏହି ଛୋଟ କାଉଟି ଏତେ ସୁନ୍ଦର କଦଳୀ କାହିଁକି ଖାଇବ? ଏହାକୁ ତ ମୁଁ ଖାଇବି!" ଏହା ଭାବି ଜଗୁ ଡେଇଁ ଡେଇଁ କାଉ ବସିଥିବା ଡାଳ ପାଖକୁ ଗଲା। ସେ କାଉକୁ ଡରାଇ କହିଲା, "ଏଇ କାଉ! ଏହି କଦଳୀଟି ମୋତେ ଦେଇଦେ, ନଚେତ୍ ମୁଁ ତୋ ଗଛ ବସାଟିକୁ ଭାଙ୍ଗି ଫିଙ୍ଗିଦେବି!" କାଉଟି ବୁଝିଗଲା ଯେ ମାଙ୍କଡ଼ ସହ ଶାରୀରିକ ବଳରେ ସେ ଜିତିପାରିବ ନାହିଁ । ଯଦି ସେ ଜିଦ୍ କରେ, ମାଙ୍କଡ଼ ତାକୁ ମାରିଦେବ କିମ୍ବା କଦଳୀଟିକୁ ବଳପୂର୍ବକ ଛଡ଼ାଇ ନେବ । ତେଣୁ କାଉଟି ଆଦୌ ନଡରି ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହ ନିଜ ବୁଦ୍ଧି ଖଟାଇବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲା ।

କାଉଟି କହିଲା, "ଅରେ ଜଗୁ ଭାଇ ! ତୁମେ ଏହି ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କଦଳୀ ପାଇଁ କାହିଁକି ରାଗୁଛ ? ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ବଡ଼ ସୂଚନା ଦେବାକୁ ଯାଉଥିଲି । ଜଙ୍ଗଲର ଅପରପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ଚାଷୀର ବଗିଚାରେ କଦଳୀ ଗଛଗୁଡ଼ିକରେ ହଜାର ହଜାର ପାଚିଲା କଦଳୀ ଝୁଲୁଛି । ଅନ୍ୟ ମାଙ୍କଡ଼ମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଇ ସବୁ କଦଳୀ ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେଣି । ତୁମେ ଯଦି ଏବେ ନଯିବ, ତେବେ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ବି ବଞ୍ଚିବ ନାହିଁ !"

ଲୋଭୀ ମାଙ୍କଡ଼ଟି କାଉର ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭାରି ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇଗଲା । ସେ ଭାବିଲା, "ଏହି ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କଦଳୀ ବଦଳରେ ଯଦି ମୋତେ ଶହ ଶହ ମିଠା କଦଳୀ ମିଳିଯିବ, ତେବେ ମୁଁ ସେଠାକୁ କାହିଁକି ଯିବି ନାହିଁ ?" ଏହା ଭାବି ଜଗୁ ମାଙ୍କଡ଼ କାଉକୁ ନିଜର ଦୁଷ୍ଟାମି ଦେଖାଇବା ଛାଡ଼ି, ବିନା ବିଳମ୍ବରେ ଜଙ୍ଗଲର ଆରପାରିକୁ ଜୋରସେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ମାଙ୍କଡ଼ଟି ଆଖିପାଖରୁ ଦୂରେଇ ଯିବା କ୍ଷଣି, ଚତୁର କାଉଟି ହସିଦେଲା । ସେ ଗଛ ଡାଳରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତରେ ବସି ଆନନ୍ଦର ସହ ସେହି ମିଠା କଦଳୀଟିକୁ ଖାଇସାରି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଗଲା। ସେପଟେ ଦୁଷ୍ଟ ମାଙ୍କଡ଼ଟି ଜଙ୍ଗଲ ଆରପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ଦେଖିଲା ଯେ ସେଠାରେ କୌଣସି କଦଳୀ ବଗିଚା ନାହିଁ । ସେତେବେଳକୁ ସେ ବୁଝିପାରିଲା ଯେ କାଉଟି ତାକୁ ନିଜ ବୁଦ୍ଧି ବଳରେ ମୂର୍ଖ ବନେଇଦେଇଛି ।  ଏହି କାହାଣୀରୁ ଆମକୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା ମିଳେ ଯେ, କଠିନ କିମ୍ବା ବିପଦ ସମୟରେ ଡରି ନଯାଇ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତାର ସହ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଶାରୀରିକ ବଳ ଅପେକ୍ଷା ମୁଣ୍ଡର ବୁଦ୍ଧି ସଦାସର୍ବଦା ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥାଏ ।