ଅଳସୁଆ ବିଲୁଆ

ଆଇମାଆ କାହାଣୀ ପେଡିରେ ଅନେକ ଏଭଳି ଗଳ୍ପ ଥାଏ କି ଯେଉଁଗୁଡିକ ଆମକୁ ଅନେକ ନୀତି ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଆନ୍ତି । ଜୀବନରେ ଆମେ ସେଗୁଡିକର ଖୁବ ବ୍ୟବହାର କରିବା ସହିତ ଅନେକ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ପାଇଥାଉ । ସେହିଭଳି ଏକ ଗଳ୍ପ ହେଲା ଅଳସୁଆ ବିଲୁଆ ।

ଘଞ୍ଚ ଓ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲର ବିଶାଳ ବରଗଛ ଛାଇରେ ପ୍ରତିଦିନ ଭଳି ସେଦିନ ବି ଚାଲାକ୍ ବିଲୁଆଟି ଆଳସ୍ୟରେ ଗଡ଼ପଡ଼ ହେଉଥିଲା । ଜଙ୍ଗଲର ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପଶୁପକ୍ଷୀ ପ୍ରଭାତରୁ ଉଠି ନିଜ ନିଜର ଆହାର ଯୋଗାଡ଼ରେ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ପରିଶ୍ରମ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏହି ବିଲୁଆଟି କେବଳ ଭାବୁଥିଲା କିପରି ବିନା ପରିଶ୍ରମରେ ଅନ୍ୟକୁ ଠକି  ସହଜରେ ପେଟ ପୁରାଇପାରିବ । ଦିନେ ସେ ଏକ କପଟ ବୁଦ୍ଧି ପାଞ୍ଚି ଗଛ ମୂଳେ ଆଖି ବୁଜି ଗୁରୁତର ଅସୁସ୍ଥ, ଦୁର୍ବଳ ଓ ଅସହାୟ ଭାବେ ପଡ଼ିରହିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲା । ତା’ର ଆଶା ଥିଲା ଯେ କୌଣସି ଦୟାଳୁ ପଶୁ ତା’ର ଏହି ଶୋଚନୀୟ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଦୟାପରବଶ ହୋଇ ଖାଦ୍ୟ ଆଣି ଦେବ । କିମ୍ବା କୌଣସି ଅସାବଧାନ ଶିକାର ନିକଟକୁ ଆସିଗଲେ ସେ ତାକୁ ତୁରନ୍ତ ଝାମ୍ପି ନେବ । କିନ୍ତୁ ବିଲୁଆର ବାରମ୍ବାର କପଟତା ଓ ଅଳସୁଆ ସ୍ୱଭାବ ବିଷୟରେ ଜଙ୍ଗଲର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ତୁ ଆଗରୁ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣିସାରିଥିଲେ । ତେଣୁ କେହି ଜଣେ ହେଲେ ବି ତା’ର ଏହି ମିଥ୍ୟା ଅସୁସ୍ଥତାକୁ ବିଶ୍ୱାସ ନକରି ନିଜ ନିଜ ବାଟରେ ଚାଲିଗଲେ । ଦିନ ଗଡି ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲା, ମାତ୍ର କେହି ଜଣେ ହେଲେ ବି ତାକୁ ଆହାର ଦେବାକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ । ଦୀର୍ଘ ସମୟ ବିନା ଆହାରରେ ପଡ଼ିରହି ଭୋକ, ଶୋଷରେ ଛଟପଟ ହେବା ପରେ ବିଲୁଆଟି ଶେଷରେ ମର୍ମେ ମର୍ମେ ବୁଝିପାରିଲା ଯେ କେବଳ ଚାଲାକି, ମିଥ୍ୟାର ଆଶ୍ରୟ ଓ ଅଳସୁଆମି ଦ୍ୱାରା କଦାପି ପେଟ ପୁରେନାହିଁ କିମ୍ବା ସଫଳତା ମିଳେନାହିଁ । ନିଜର ଗୁରୁତର ଭୁଲ୍ ଅନୁତାପ କରି ସେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଛିଡ଼ା ହେଲା ଏବଂ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରି ଆହାର ଖୋଜିବାକୁ ବାହାରିଲା । ଯାହା ତାକୁ ସଦାସର୍ବଦା ପାଇଁ ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ଶିକ୍ଷା ଦେଲା ଯେ ଅଳସୁଆମି ମଣିଷର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ ଏବଂ ନିଜର ସଚ୍ଚୋଟ ପରିଶ୍ରମ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସଫଳତା, ସମ୍ମାନ ଓ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମ୍ବଳ ।